Ben Bir Otobüs Durağıyım

 

Ben bir otobüs durağıyım. Çoğunuzla karşılaşmışızdır. Sağımdan Selanik Caddesi geçer, solumda Karanfil Sokağı durur. Beklemeyi o kadar benimsemişim ki, sabah-akşam telaşlı koşturmalarınıza bir anlam veremem. … numaralı otobüs sürekli önümde durup kapılarını açsa da bir kez bile binmeyi aklıma getirmedim. Taş yerinde ağırdır, derler, neme gerek.

Önümden geçen otomobillere gözümün takıldığı olur ama benim işim insanlarladır. Yalnız gezenleri, en ıssız saatlerde bile Kızılay’ı bekleyen benim kadar anlayan çıkmaz. Böyle dedim diye sanmayın ki çiftlerin, grup halinde gelip geçenlerin içini okuyamıyorum. İnsan sarrafı olmuşuz derler ya öyle işte. Ama nedense en çok kalabalık halde toplanıp Kızılay Meydanına doğru yürüyenleri sevmişimdir. Omuz omuza verip yürüdükleri için mi, hep beraber türkü söyleyip, halay çektikleri için mi bilmem onlara kanım ısınmıştır. Haklı talepleri olduğunu, dünyayı güzelleştirmek istedikleriniz sezmişimdir. Bunu sadece sezgiyle açıklayamayız elbette. İşim ve konumum gereği ulaşımın hak olduğunu da öğrenmiştim. Turuncu önlüklü gençlerin benimle birlikte bekleyen yolculara dağıttığı o kağıtlarda yazılanlara yan gözle de olsa hiç bakmadım mı sanıyorsunuz. Çok safsınız!

Yolun karşısında biraz çaprazımda bekleyen arkadaşımla bazen göz göze geliriz. Sırtını verdiği binanın arkasında toplanan kalabalıkların sesini duyduğu zaman “seninkiler gene geldi” der gülümseyerek. Misafir ettiğim yolcular otobüste oturacak yer bulmuş gibi sevinirim. Bazen sevincim acıya dönüşür. Telsiz mevceleri eşliğinde anlaşılmaz bir nefretle bu insanlara saldıranları, şehri savaş alanına çevirenleri gördüğümde indirimli kart kullandığı için yaşlıları, öğrencileri almayan özel halk otobüslerine kızdığım gibi kızarım onlara. Yanlış hatırlamıyorsam 2013 yılıydı, Haziran ayı yeni başlamış olmalıydı. Meydandan gelen silah sesinin duyduğumda içim cızzz etmişti. Durakların kalbi yok mu sanıyordunuz. Yine yanıldınız.

Motorlu araçların homurtusuna, çiğnenen yolların kederine, ekmek parasını sizden çıkaran otobüslerin yüzünüze bakmamasına değinip canınızı daha fazla sıkmak istemem, tanışma faslında her şey anlatılmaz ki…

Gülhane Parkı’nda ceviz ağacı olsam belki bana da şiir yazardınız. Ama ben bir otobüs durağıyım Selanik Caddesi ile Karanfil Sokak arasında. Yolunuz düşerse beklerim efendim.