Metinlerarası Geçiş

  “Gülme devrimci bir şey içeriyor… Voltaire’nin gülmesi, Rousseau’nun ağlamasından daha yıkıcıydı” Herzen Gençliğe verebilecek bir şeyi kalmayan İslamcı iktidarın mezuniyet törenlerinden sonra karşısına yeni bir tehlike odağı daha çıktı. Munzur’dan Kaz Dağlarına kadar uzanan festivaller karşısında kendini korku tüneline girmiş gibi hisseden yönetenlerin, Kürt müziğini dünyaya açan Aynur’un da, Karadeniz otantizmini müziğine taşıyan Apolas Lermi’nin de sahneye çıkma haberiyle aynı kabusu görmelerinin nedeni ne olabilirdi? Melek Mosso’nun flütünden çıkan notaların, Metin Kahraman’ın bağlamasının bıraktığı tınının savaş tamtamı gibi duyulup iktidarı teyakkuza geçirmesine ne sebep olmuş olabilirdi? Bu konulara İslam coğrafyası özelinde kafa yormuş olan Asef Bayat, radikal İslamcılığın basit kendiliğindenlik ve neşe gösterileri ile gündelik zevk arayışları karşısında kendini güçsüz hissettiğini söyler. Her sıradan kutlama vesilesi, özel partiler, hareketli sokak köşeleri, kahvehaneler,...

 " Bilmem kaçıncı defadır Yine yanıldınız” Attila İlhan Bozuk bir saat kadar bile doğruyu gösterememiş olan liberaller bir alanda daha düşünsel iflası yaşıyor. Memlekette yaşanan her musibetten Kemalizmi sorumlu tutan, ceberut devlet geleneğini tek parti dönemine bağlayan, asıl çelişkinin elitlerle toplum arasında olduğunu sanan, çevrenin merkeze yürümesiyle demokrasinin geleceğini uman post Kemalist paradigma geride korkunç bir tahribat bırakarak çöktü. Şerif Mardin, Mete Tunçay, Nilüfer Göle, Taha Parla gibi isimlerin kuruculuğunu yaptığı ama kökü İdris Küçükömer gibi sağıyla solunu karıştıran şaşkınlara kadar uzanan bu paradigma zamanla liberallerin İslamcılara hediye ettiği kullanışlı bir silaha dönüşmüştü. Demokrat olduğuna inanılan şeriatçılarla başlayan uyuşturucu diyalog, beynin düşünme yeteneğini köreltince tarikatlar, sivil toplum örgütü sanılmaya başlanmıştı. Çevredekilerin (!) sonunda iktidara gelerek yeni merkezi oluşturduğu yolun sonu demokrasi yerine faşizme çıkınca...