“ Diyarbakır ortasında vurulmuş uzanırım Ben bu kurşun sesini nerde olsa tanırım” Yusuf Hayaloğlu 90’lı yıllar korkunçtu. Yargısız infazlar, kaçırıp kaybetmeler, faili meçhul cinayetler, işkencede ölümlerin arasında kelle koltukta gezdiğimiz zor yıllardı. Günlerce evimize gidemeyip saklanmak zorunda kaldığımız, polis takibini atlatma konusunda çeşitli yöntemler geliştirdiğimiz, kaçırılma girişimi sırasında kimliğimizi çevredekilere duyuracak şekilde bağırmamız gerektiğini birbirimize öğrettiğimiz o yılları yaşayıp bugüne gelebilenler Murathan Mungan’ın Diyarbakır’da bir cinayetle başlayıp 995 km uzaktaki Alanya’da başka bir cinayetle biten romanını okurken kendilerinden birçok şeyi bulabilirler. Bana, 96 Nisan’ının soğuk bir Ankara akşamında Kızılay’da karşılaştığım bir yoldaşımın “Operasyon başladı, sakın eve gitme” dediği anı, beni kaçırmaya gelen sivil polislerin arabasına Aydınlıkevler’de tur attırırken hayatımın bir film şeridi gibi gözlerimin önünden geçişini, Beytepe kampü...